بهار و مزدیسنا

آمد بهار ای نازنین گیتی به کام خویش بین

         برگیر شادان ساتگین بشنو سرودی دلنشین

در فروردین جامی زمی‌یاد آورد از فر کی

         وز  زرتهشت  نیک پی  پیغمبر ایران زمین

مردی ز ما در باستان برخاست ز آذرپاتگان

         از  دوده‌ی اسپیتمان   وز  خاندان  آبتین

گفتا که من  پیغمبرم  زرتشت  والا  گوهرم

         فرخنده پیک داورم وخشور دین راستین

دستور مینو بارگاه آرم سوی گشتاسپ شاه

         باشد مرا بخشد پناه آن شاه با تاج و نگین

مزدا فرستاده مرا  شیرین زبان  داده  مرا

          دو دیده بگشاده مرا نفرین شناسم زآفرین

رخشنده    پندار آمدم  زیبنده  گفتار  آمدم

         فرخنده کردارآمدم آری بود پیک این چنین

کردارم آیین پروری دادآوری دین گستری

         اندرز و پند و رهبری کارم سراسر ایزدین

دادر من  مزدا بود ‌یکتا و  بی همتا   بود

          در روشنی پیدا بود نه دیو تاریکی گزین

دادار دو کیهان‌یکی آیین جاویدان‌یکی 

         ره بهر هشیاران‌یکی دریاب این‌یک دو مبین

آیینم آزادی دهد خرسندی وشادی دهد 

        آبادی و رادی دهد  ناید زآیین جز ازاین

زآیین من دانا شوی روشن دل وبینا شوی

         زی راستی پویا شوی‌یابی هرآنچه بهترین

دینم جهان گلشن کند آسوده زاهریمن کند

         جان و دلت روشن کند بر تنت جوشن آهنین

ازپرتو دین بهی‌یابی فروغ وفرهی

         وز راز گیتی آگهی دانی کبست از انگبین

در رزم دیو خیره سر از مهر بزبستن کمر

         وز راستی کردن سپرزاندیش به خود زرین

ای خاکیان ای خاکیان از دیو ناید جز زیان

        زینهار زآسیب بدان وز آز وخشم سهمگین

زین پیشوایان وسران زین بد دلان زین گمرهان

        شد تیره روز مردمان هم از مهین واز کهین

خوی بدت اهریمن است زوانده وزوشیون است

       هشدار کویت دشمن است بنشسته ایدون در کمین

کردار بد در این سرا آنجا کند دوزخ به پا 

       وز کرده ات‌یابی سزا آیی دچار رنج وکین

هی هی بپرهیز از دروغ مپذیر از آن بند ویوغ

       تا بر دلت آید فروغ روشن کند راه پسین

گر سر زند از تو گنه روزت شود تا روتبه

       آنگه ندانی ره زچه افتی زبون در پارگین

فرمانبری فرخندگی است درمان درد زندگی است

        خیره سری شرمندگی است بی دین است کوته آستین       

بپذیر دین ار بخردی این دین پاک ایزدی

        تا چیر گردی بر بدی بارستگاری همنشین

زین خاکدان تا گرزمان وز مردمان تا ایزدان

       جز راستی راهی مدان آن راه فردوس برین

پرهیزکارو پارسا مردی شوی ایزد نما   

        سربر کشی گردی رسابرتر ز چرخ هفتمین

ار زندگانی بایدت ار کامرانی بایدت     

       ار شادمانی بایدت از کشت شادان کن زمین

ار میهن آبادان کنی کشت وچمن خندان کنی

        زان اهرمن گریان کنی گردد جهانت فرودین

ای پور بوم باستان خشنود کن فروردگان

        بفروز آذر نسک خوان زان پس به کشت و کارهین

 

برگرفته از گزارش گاثاها از ابراهیم پور داوود

 

 

/ 1 نظر / 8 بازدید
سلمان

من نمیدونستم تو هم بلاگ داری...